Portakal Çiçeği

Hayat ne garip ! hani bir araba reklamı var, Okan Bayülgen seslendiriyor..arabayı hayal edersin, alamak için uğraşırsın, alırsın ama sonra hevesin kaçar..tam da öyle. Amaçlar, onlara ulaşmak için verilen uğraşlarla (ki çoğu zaman insana pes dedirtir) anlamlı. Dün düşündüm, 25 yıllık ömrü hayatımın ne kadarında var çocukluğum? ne kadarında var çılgın gençliğim? Hoş! hiç çılgınlıklarım olmadı ama ara sıra olsun isterdim. Ne çok sınava girmişim ve hala da giriyorum.Ösym'nin 1999 yılında sanki bana bulaştırdığı bir cüzzam gibi..Tarih 2011 mart! HeyHat.!! ne zaman bitecek bu sınavlar? dahası bitecek mi? 3 saatlik maratonlar beni öyle boğuyor ki! artık sadece kendi hayatıma, aileme, işime konsantre olsam, tüm dikkatimi sorulara değil de bunlara versem olmaz mı? Kısır döngü haline gelen bu sistemin çocuğuma sıçramasını, onun da bunca sıkıntıyı yaşamamasını diliyorum. Bir şeyi hayal ettim, ona ulaşmak için yıllarımı verdim, ulaşmama ramak kala hevesim kaçabilir..ne komik ! 2009 yılı...

Canım meleğim, seni kucağıma almak için her geçen gün daha çok sabırsızlanıyorum. Ne olduğunu, neye benzediğini hala bilmiyorum ama ekranda kıpırdayan ellerini ve ayaklarını görünce Nutkum Tutuldu! gülmekle ağlamak arasında gidip geldim..5,8 cm olmuştun..ama bana göre kocaman olmuştun işte.ellerin ayakların vardı, dimdik duran bir başın .. Hayatıma nasıl bir lezzet, nasıl bir anlam yükledin tarif edemiyorum ki ! Eğer gece uykularımdan verdiğin sancı yüzünden uyanıp sakin olabiliyorsam, işle alakalı zorluklara sırf sana iyi bir gelecek sunabilmek için direniyorsam bana güzel şeyler yapmışsın ufaklığım..Baban tekmelerini hissetmek istiyor artık, am sen çok uslu bir çocuk olacağını az hareketsiz olmanla belli ettin bize çoktan..Anneannenle senin için alışverişler yapmaya başladık, rengini tespit edemesekte sana herseyi her bebeksi rengi yakıştırıyorum meleğim.. daha gelmene 26 hafta var. seni bekliyoruz tatlım, seni çok seviyoruz!!

Üds sınavından aldığım başarılı sonuçtan sonra nihayet bu dönem başvurumu sorunsuz bi şekilde yaptım enstitüye.. Danışmanım Gül hanım da desteklerini eksik etmedi, ama başta çok konuştuk, emin miyim? artık evliyim, master gibi değil daha zorlu bir süreç bekliyor beni hazır mıyım? aileme karşı doktora da bazı fedakarlıklar göstermek gerekecek, üstesinden gelir miyim? yaparım dedim, küstah bir özgüvenle:)) Allah utandırmasın da en büyük destekçim biricik aşkım olmasa zor bu kadar öz güvenle dayanırdım üniversite kapılarına.. velhasıl o gün gelip çattığında, yani mulakat günü, karşımda lisans dönemindeki hocalarımla önce sıcak bir sohbet oldu.(böyle zamanlarda insanın tanıdıklarının sınavda olması meğer ne güzel şeymiş, heycanım yarıya indi diyebilirim) sonra sınava tabi oldum, 5 kişi başvurdu bu dönem doktoraya.. mulakat odasından en iyi intibayla ayrılan, yüzü tek gülen bendim sanırım ki sonuçta bunu gösterdi zaten. Artık bende doktora öğrencisiyim ! şükürler olsun, bu duyguyu yaşamak ...

Ne soba, ne kalorifer ne de klima, hiçbiri kış güneşi kadar cezbetmiyor insanı.. zaten eve tıkınıp kalmanın vermiş olduğu can sıkıntısıyla attık aşkımla kendimizi harbiyenin defne ağaçları arasındaki bir cafeye.. iyi de yaptık, içimiz açıldı, derin derin nefesler depoladık ciğerlerimize, insanların cıvıldısıyla içimiz şenlendi.. böyle anlar da olmasa, ne yaparız bilemiyorum. Hele de kocacığıma öyle iyi geldi ki, onca koşuşturmacanın içinde böyle bir kaçamak..hergece mesailere kalmaktan, yorgunluktan, iş sıkıntısından bulanıma girmişti :(( vesselam mükemmel bir pazar oldu bize..keyifle yudumladık adaçaylarımızı ardından elmalı sodalarımızı :) elbette bu anı ölümsüzleştirdik.. hamileliğimin 8. haftasına da girmiş bulunuyorum, şimdilik gece nöbetlerinde yaşadığım bulantıları saymazsak hersey yolunda şükürler olsun..bebeğim beni hiç sıkmıyor, üzmüyor..çok uslu olacak o çook :) keyifli pazarın ardından gelen haftabaşı hazırlıkları...ütüm beni bekliyooooor :)

Minik kelebeğim, henüz ne olduğunu neye benzediğini bilemiyoruz ama doktorum 12,6 mm çapında olduğunu ancak kalbinin atmaya başladığını söyleyince ne yapacağımı bilemedim. Baban ve ben kalbini dinlerken kendimizi kaybettik, inanamadık.. günden güne daha da büyüyorsun. yarın 6. haftaya giriyoruz, seni beklerken yaptığımız planlar çoğaldı, bazen seni düşününce neyi nereye koyacağımı şaşırıyorum. minicik ellerini, sevimli burnunu düşünüyorum.. seni içimde taşımak bana öyle büyük mutluluk veriyorki..orada hergün biraz daha büyüyor olduğunu bilmek, yaradanın ne büyük lütfu ! sana iyi bir gelecek sunabilmek, iyi ortamlar sağlamak seni mutlu edebilmek için çalışıyoruz..Baban hep seni düşünüyor, arada didişiyoruz cinsiyetin konusunda..elbette senin varlığının cinsiyetinden çok daha önemli olduğunu ikimizde çok iyi bildiğimiz için şimdilik sadece meraklardayız.. Büyümen için sabırsızlanıyoruz.. Seni çok seven Annen..

tam 3 haftalık, 7,6 mm boyutlarında ve gittikçe büyüyen bir mucize.Ultrason grafisi noktik kadar gösteriyor seni, hatta doktorum yerini göstermese bulamazdık seni..öyle küçüksün ki..ara sıra verdiğin sancı sayesinde hissediyorum varlığını. Ama canımı hiç acıtmıyorsun, çok seviyorum seni hemde çok! 18 gün sonra kalp atışlarını dinleyeceğiz inşallah! sana çok iyi bakmaya çalışıyorum. bol bol su içiyorum, seni daha sağlıklı nasıl büyütebilirm diye hep okuyorum bebeğim.. baban ve ben senin için yapacaklarımızı yapabileceklerimizi konusuyoruz hergün.. baban seni öyle çok seviyor ki bana sürekli dinlenmemi söylüyor. ilk öğrendiğimiz günden beri seni hergün karnımdan seviyor henüz kalbinin atmamasına rağmen.. Seni duyan herkes öyle sevindi ki, anneannen, babaannen, teyzelerin, amcaların.. hepimiz seni çok merak ediyoruz miniğim..Hayatımıza gelmeden neşe verdin, biricik uğurböceğim benim..Senden aldığım güçle daha yapacak çok işim var..Seni çok seviyorum bebeğim..hayatımıza hoşgel...

Aşkımla iki aydır düşünmeye başlamıştık bir bebeğimiz olsa nasıl olur diye.. hikayeye geçiyorum. ... geçen ay şiddetli sancılarla gittim jinekoloğuma.. hani malum cocuk istiyoruz ya, bi ihtimal hamilemiyim diye düşündüm. ama değildim. yapılan test ve tetkikller idrar yolu enfeksiyonu olarak sonuçlandı. bir ay sonra aynı dönemde yine benzer sancılarla doktora gittim. yine enfeksiyonum arttı diye düşündüm, öyleydi de..ilaçlara devam dedi doktorum. Bebek falan yoktu.. bir hafta sonra günümden 10 gün geçtiğinde, kendim eczaneden bir test aldım ve annemdeydim, testi orda yaptım. Bundan önce yaptıklarım hep negatif çıktığı için, bu kez sadece kendim biliyordum testi. Kocacığıma da söylemedim. Akşam saatleriydi..Annemin alt komşusu olan teyze çay içmeye gelmişti, babam da işten gelmişti. Ben de kocişimin  gelmesini bekliyordum. Mesaiye kalmıştı.. Testi lavaboda yaptım, negatif çıkacağını düşündüğümden çok da alldırmadım yaparken.. Sonra bi an, daha sonuçlanmasına var diye düşün...